Tuesday, December 27, 2011

బొంబాయిలో బొక్కలో అప్పాయింట్మెంటు - 2

ఉదయం అలారం మోగుతోంది.. మోగింది.. మళ్ళీ మోగింది.. 3.00 కి .. 3.30 కి .. 4.00 కి..

నోట్..
ఈ గడియారం లో టైం చూడ కండి



నేను నిద్ర లేచి మళ్ళీ పడుకున్నాను.. విపరీతమైన చలి.. అలసిపోయి పచ్చడి అయి పోయిన మనిషి ఏమీ అడగడు.. ఒక్క నిద్ర తప్ప.. నేనూ అదే సర్కిల్ లో మూవ్ అవుతున్నాను..కానీ లోపల బుద్ది చెపుతోంది.. నువ్వు ఇక్కడ ఈ హోటల్ లో అసహ్యమైన పరిస్థితులలో ..రెస్టు తీసుకోవడానికి కాదు.. వచ్చింది.. నీకు వేరే పని ఉంది అంటూ నిద్ర లేపేసింది..

లేచి లైట్ ఆన్ చేసాను.. పెద్ద వెలుతురు ఏమీ లేదు.. ఏదో ఉన్న వస్తువులు చూడడానికి కొంచెం కళ్ళను చిట్లించి ఉపయోగించాల్సి వచ్చింది..
రాత్రి సరిగా కనపడలేదు (చూడలేదు అనడం కరెక్ట్ ఏమో!).. గోడకి రంగులు వెలిసిపోయాయి.. కొన్ని సంవత్సరాలయి ఉంటుంది ఇవి వేసి.. నేనిచ్చిన ఒక పూట రెంటు తో రెండు సార్లు వెయ్యొచ్చు రంగులు ఇక్కడ... వీడి కమర్షియలిసం మండిపోనూ.. టీవీ వైరు తెగి పోయి ప్లగ్గు పక్కన ఉరి తీసిన శవంలా వేలాడుతోంది.. ఒక ఎర్ర వయిరు ఒక నల్ల వయిరు.. నాలిక బయట పెట్టి భయంకరంగా ఉన్నాయి.. దానికి ఎక్కడా ఒక కేబుల్ లైను కనెక్టు అయినట్టు కనిపించలేదు..ఆ టీవీ కి remote కూడా లేదు.. దాని కింద నా బాగ్ పెట్టి ఉన్న ఒక ఎరేంజ్మెంట్ ఉంది.. ఒక పక్కన దులపని షెల్ఫ్ కూడా ఉంది. అందులో ఒక సాలీడు ఫ్యామిలీ .. వై ఆర్ యు డిస్టర్బింగ్ అస్ అన్నట్టుగా చూస్తున్నాయి.. వాటికి opposite లో ఒక టెలిఫోన్ .. అది యాన్టిక్ పీసు.. తరువాత ఆ బెడ్ .. ఇప్పుడు దాని గురించి రాయక పోవడమే మంచిది..



తరువాత స్నానానికి ఒక సోప్ ఇచ్చాడు.. దాన్ని సోప్ అంటారా????? అర చేతికి పావు సైజు కూడా లేదు... ఓ లావు పాటి మనిషి అర డజను సార్లు స్నానం చేసినా కూడా ఒక మామూలు సబ్బు ఈ సైజుకు రాదు.. దానికి పెద్ద పెట్టె లో పేకింగు ఒకటీ..!!! అదీ అంతంత సౌందర్యం గానే ఉంది.. ఇక సౌందర్యాల గురించి సౌకర్యాల గురించి పట్టించుకో కూడదని గట్టి నిర్ణయం తీసుకుని..గబాల్న చన్నీళ్ళు స్నానం చెయ్యడానికి పరిగెత్తాను..

చక చక రెడీ అయి దేవుడికి దణ్ణం పెట్టుకుని..అందం గా తయారయి (అనుకుని) .. మూడో అంతస్తు నుండీ మెట్లు దిగాను.. అందరూ పడుకుని ఉన్నారు.. మార్నింగ్ 6 .00 అవుతోంది.. ఇలా నిద్ర పోయి ఎంత కాలం అయ్యింది.??? ఒక్క సారి నా మీద నాకే జాలేసింది.. లగేజీ రిసెప్షన్లో పెట్టి.. ఇక వచ్చిన పనికి బయటకు బయలు దేరాను..

వీధిలో చీకటి.. పొద్దున్న ఆరు అయినా ఇంకా సూర్య భగవానుడు ముంబై లో ఫ్లయిటు దిగలేదు.. ఆయన కూడా ఎయిర్ ఇండియా ఎక్కుంటారు.. ఆటో ఎక్కడ దొరుకుతుందా అని వెతుకుంటూ వెళ్తుంటే.. వీధిలో చక్కగా నిద్ర పోతున్న కుక్కలు కనపడి.. నీకు మాకున్న సుఖం కూడా లేదు అని వెక్కిరించి.. (బావ్ బావ్ అని..) మళ్ళీ నిద్రకు ఉపక్రమించాయి... వాటికి నా మీద ఉన్న జాలిలో పావు వంతు కూడా మా మేనేజర్కి నా మీద లేదు.. అది నా ఆలోచన.. అనుమానం.. నమ్మకం.. నిజం..


కొంచెం దూరం నడిచాక ఒక ఆటో దొరికింది..
"బయ్యా బాంద్రా కుర్లా కాంప్లెక్స్ కో జానాహే.." - అడిగాను ఆటో అతన్ని..
"బైటో జాయేంగే.." కాన్ఫిడెంట్ గా అన్నాడు..

ఒక రెండు నిమిషాలు అయ్యాక..
"కిత్నా టయిం లగేగా.. జానేకేలియే..?" అని అడిగాను..
"కహా జానా హే." అన్నాడు..
"బోలా నా.. బాంద్రా కుర్లా కాంప్లెక్స్ " - సమాధానం చెప్పటం నా వంతు అయ్యింది..
"ఇదర్ హీ హే...జాసక్తే హే.. జల్దీ " - అన్నాడు.
నాకు "వీడు తేడా.. (నేను బకరా..)" అనే ఆలోచన.. అనుమానం.. నమ్మకం.. ఒకే సారి కలిగాయి అతని మీద.. వాటిని నిజం.. చేస్తూ.. టప్పని ఆపేసాడు..


ఏమైంది ? - అడిగాను..
నేను వేరే రూట్ లో వెళ్ళాలి. "ఇక్కడి నుండీ మీకు వేరే ఆటో దొరుకుతుంది.." అని చెప్పి డబ్బులు నొక్కేసి వెళ్ళిపోయాడు..

నేను వెళ్ళ వలసిన చోటికి తీసుకు వెళ్ళడం మానేసి.. వాడు వెళ్ళే దారిలో నన్ను దింపేసాడు ... వావ్.. day started .. సరే.. ఇంకో ఆటో తీసుకుని ముంబై US Consulate కి వెళ్ళాను.. అక్కడ పెద్ద లైను..ఇంత మందీ అమెరికా వెళ్ళడానికేనా ? అందరూ టిప్ టాప్ గా తయారయి.. పొద్దున్నే వచ్చేసారు.. వివాహ వేదికలలో అమ్మాయిల కోసం అబ్బాయిలు వచ్చినట్టు.. ఆ లైన్ అంత పొడుగు ఉంది ఏంటి..? ఈ గుంపులో కేవలం వీసా అప్ప్లయి చేసే వాళ్ళే కాదు.. వాళ్ళ బంధువులు.. పక్కింటి వాళ్ళు.. అమ్మమ్మలు తాతయ్యలు.. పిల్లలకి వాళ్ళ అమ్మ నాన్న.. పెళ్లి కానీ వాళ్ళకి వాళ్ళ ..... అందరూ వచ్చి నుంచున్నారు. ఇక్కడ టీ కొట్టు వాడిని చూస్తే నాకు కొంచెం కుళ్ళు వచ్చింది.. నా మంత్లీ శాలరీ ఈజీగా వాడో వారం లో కవర్ చేసేస్తాడు..లాగుంది.. అయినా నాలో ఒక మెరుపు లాంటి..అయిడియ వచ్చింది. ఉద్యోగం వదిలేసి.. ఇక్కడ ఒక బడ్డీ కొట్టు .. పాన్ డబ్బా పెట్టుకుంటే.. early గా లైఫ్ లో రిటైర్ అయిపోవచ్చని.. ఇంతలో వెనక వాడు పద పద అని కదలని లైన్ లో నను ముందుకు తోసే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.. ఎప్పుడైనా చదువు కున్న మూర్కులను ఎక్కువగా ఒక్క సారిగా చూడాలని పిస్తే ఇక్కడికి వచ్చేయచ్చు..



పొద్దున్నే పళ్ళు తోముకోవడం రాదు కానీ... వీసా కోసం ప్రతి ఒక్కళ్ళూ పరిగెత్తుకొని వచ్చేసారు. పెద్ద పెద్ద అయిడియాలు !!! ఏం చెయ్యలా.. ఎక్కడెక్కడ తిరగాలా అని.. చర్చలు.. వెళ్ళేది కంపనీ పని అని ఒక్కడికీ ధ్యాస లేదు.. ఇదేదో విహార యాత్ర లాగుంది వాళ్లకి.. నాకేమో చిరాగ్గా ఉంది..నాకు నచ్చనివి మూడు..

ఒకటి : అప్లికేషన్లు ఫిల్ చేయడం
రెండు: లయిన్లో వెయిటింగ్ చెయ్యడం
మూడు : ప్రయాణం చెయ్యడం..

ఇప్పుడు ఈ మూడు నాకు మా కంపనీ వాళ్ళు పేకేజీ కింద ఇచ్చి పండగ చేసుకోమన్నారు.... ముందు ఎంత లైను ఉన్నది అని చూడకుండా.. వెనక ఎంత మంది ఉన్నారని చూసి నన్ను స్వాంతన పరచుకుంటూ.. మొత్తానికి లోపలి వెళ్ళాను.. నేను.. అనుకున్న దానికన్నా చాలా తొందరగా పని అయిపోయేటప్పటికి.. నేను మరో బిల్డింగ్కు మరో బిల్డింగ్కు కి.. తిరిగి.. పని పూర్తి కాకుండా... హోటల్ కు వెనుకకు వచ్చేసాను.. పని ఎందుకు కాలేదు అని చెప్పాల్సి వస్తే కొంత మంది గురించి నిజాలు రాయాలి. అలాంటివి పబ్లిగ్గా రాయక పోతే నేను సేఫ్ గా ఉంటాను.. ఇక్కడ మరో మాట చెప్పాలి.. US Consulate లో మనుషుల కన్నా.. నేను దిగిన హోటల్ ఓనర్ చాలా మంచి మనిషి (ఇతని గురించి మీకు ఆల్రెడీ అవగాహన ఉన్నదని నమ్ముతున్నాను.. లేని యెడల పైనుండీ మళ్ళీ చదవండి..).

హోటల్ కు వచ్చి కూలబడ్డాను.. బట్టలు సర్దుకుని.. మా travelling agent కి ఓ నాలుగు సార్లు కాల్ చేశాను.. మూడు సార్లు వాళ్ళ ఆవిడ ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి .. ఆయన పక్కనే ఉన్నారు. కాసేపాగి ఫోన్ చెయ్యమని చెప్పి పెట్టేసింది.. ఇంతలో నలభై missed కాల్స్ .. ఎవరా అని చూస్తే .. రియల్ ఎస్టేట్ వెంకట రావ్.. పోనీలే అని ఫోన్ చేస్తే. నా బాలన్సు మొత్తం ఊదేసే దాకా మాట్లాడాడు.. మీరు బడ్జెట్ చేంజ్ చెయ్యాలి సార్.. మీరు లొకేషన్ మారాలి సార్.. మీరు అపార్ట్మెంట్ అయినా adjust అవ్వాలి సార్.. permissions దేముంది సార్. మీరు దిగింతరువాత వచ్చేస్తాయి.. ముందు మాత్రం payment ఇచ్చేయాలి.. అని ఏవేవో చెప్పి తను entertain అయ్యి.. ఫోన్ పెట్టేసాడు..

ఇంతలో మా agent ఫ్రీ అయ్యి.. నాకు కాల్ చేసాడు.. నేను చెప్పడం మొదలు పెట్టాను..ఏం లేదండి.. మిమ్మల్ని disturb చేసాను ఏమనుకోవద్దు.. రాత్రి 8 .50 ఫ్లైటు హైదరాబాద్ కి బుక్ చేసారు కదా.. ఏమైనా ప్రీ పోన్ చేయించ గలరా? నేను వచ్చిన పని అయిపోయింది..

మా agent జగన్నాద్.. జాతక చక్రాలు వేసి.. తారాబలం, లగ్న బలం..తిది అన్నీ చూసి.. కన్య కింగ్ ఫిషేర్ లో.. ఇంద్రుడు ఇండిగోలో .. సూర్యుడు ఎయిర్ ఇండియా లో ఉన్నారు... కనుక కొంచెం కర్చు ఎక్కువ అవుతుంది.. ఏం చేయ మంటారు? అన్నాడు.. మనసు కన్య వైపే వెళ్ళినా .. మా HR ని అడిగి చెపుతాను అన్నాను.. అప్పటికి నేను రియలైజ్ అయ్యిన విషయం నా ఫోన్ లో బాలన్సు దాదాపు అయిపోయింది.. నేను రోమింగ్ లో ఉన్నాను.. అన్న విషయం అప్పుడు గుర్తుకు వచ్చింది..

వెంటనే మా HR కి ఫోన్ చేసి ఉన్న కొంచెం బాలన్సు తో..ఇలా చెప్పాను..

A relation ship between employee and HR should be like fish and water and not like fish and fisherman..

ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు చదువుకున్నాను.. అర్ధం కాక పోతే మళ్ళీ అడుగు.. అసలు అర్ధమే తప్పనుకుంటే.... హలో.. హలో... హలో.. హలో... అక్కడ ల్యాండ్ లైన్ కి సిగ్నల్ కట్ అయ్యింది.. ఇక్కడ ఎకౌంటు నిల్ అయ్యింది. సో..

11 గంటల నుండీ 12 వరకూ తెలీకుండా టైం అయిపోయింది.. కానీ 12 దాటితే ఇంకో రోజు extra బిల్లు వేస్తాడు మా హోటల్ వాడు. సో.. అక్కడి నుండీ బయట పడీ.. ఏం చెయ్యాలో తెలీక .. ఏమీ చెయ్యక.. రాత్రి 8.50 వరకూ నేను ఏవో కష్టాలు.. ఎన్నో చికాకులు.. పడి పడీ.. సమయాన్ని వృధా చెయ్యడం ఎలా అనే కోర్సు నేర్చుకున్నాను.. చేతిలో కర్చు పెట్టడానికి డబ్బులు లేవు. laptop ఉంది battery లేదు.. ఫోన్ ఉంది బాలన్సు లేదు.. (అసలు దీనిమీదే ఒక పోస్టు రాయచ్చు) అయితే..ఇన్ని ఆనందాల తరువాత.. నా 8.50 ఫ్లైటు ఈ రోజు కూడా కేవలం గంటన్నర delay అవ్వడం తో.. పరిపూర్ణం గా నా కోర్సును పూర్తి చేయగలిగాను..

Happies.. Endings...








*picture credit goes to original photographer and source. It will be removed in case of any objections.

No comments: