Tuesday, September 6, 2011

నిన్న తెలియదు.. నేడు తెలిసింది.. రేపు ఉండవు..





ఏది ప్రపంచమయిందో ఇన్నాళ్ళు..
అదే చలించి పోతున్నప్పుడు..

ఏది నిర్మాణమై ఉన్నదో ఇన్నాళ్ళూ..
అదే శిధిలమై పోతున్నపుడు

ఏది నేను అయిందో ఇన్నాళ్ళూ ..
అదే నశించి పోతున్నపుడు

దూరాలతో సంభందం లేక అయినవారివెవరివో గుండెలు పగులుతున్నై..
ఎవరివో మాటలు కొన్ని లక్షలు, జాలిని ప్రసవిస్తున్నై..
మరి ఎవరివో కొన్ని చూపులు, కన్నీటిని ప్రసరిస్తున్నై..
ఎవరి కోరికలో కత్తులు అయి వేగంగా దూసుకు వస్తున్నై..
అక్కడే ఎక్కడో ఇంకెవరిదో అసూయ చల్లబడే ప్రయత్నం చేస్తోంది

నాన్నా..
అన్నా ..
కన్నా ..
అని ఒకటే పిలుపులు...ఏడుపులు.. అక్కడి నుండే.. వినపడుతున్నాయి..

వద్దని..
వద్దంటే వద్దని..
వదలి పోవద్దని
రోదనలు.. ఒకటే విపరీతమైన ప్రవర్తనలు..అక్కడే.. అక్కడే..తచ్చాడుతున్నాయి.

ఎవరూ తోడుగా రాకుండా
ఒంటరి ప్రయాణం..

ఎవరూ వెంట లేకుండా
వెళ్లిపోవాలనే ఆరాటం..

ఎదురు చూపులకు అందకుండా
ఆఖరి పయనం..

ఇదే
నిన్నటికీ..
నేటికీ..
రేపటికీ..
తేడా..

ఇదే ఒకరికి ఒక ప్రపంచం నుండీ నిశ్చలత్వం లోకి మొదటి అడుగు ...
ఇదే ప్రస్తానం ముగిసిన అదే ఒకరి మరో ప్రపంచంలోకి పరుగు..
అవును ఇదే...