Wednesday, August 31, 2011

నేను = ప్రశ్న




ఆకాశం రాత్రికి తన రంగు మార్చేసింది..
సూర్యుడు వెళ్లి పడుకున్నాడు..
వర్షం రావడంలేదని గాలి పిచ్చిదానిలా గోల చేస్తూ తిరుగుతోంది..
చెట్లూ.. మొక్కలూ.. అటూ ఇటూ చూడద్దని బలవంతంగా తల వంచుకుని ఉండిపోయాయి..
విలాసాలపాలు పడి అలసిపోయిన వారు ఇంటికి పోయారు..
పగలల్లా వినపడిన ఆ సత్యాసత్యాల వాదనల రోద ఇప్పుడు ఆగిపోయింది..
వీధికుక్కలు మొరిగి మొరిగి ఏ మూలకో పోయాయి..
ఆకలితో ఏడ్చి ఏడ్చి పడిపోయిన ఓ ముసలిదాని కన్నీళ్లు ఉప్పు మరకగా రూపాంతరం చెందాయి..
చూసే వారు లేక చూడలేని లోకాలకు పోయిన కొంతమంది శవాల గుట్టలు మళ్ళీ తయారయ్యాయి.
భయానికి కూడా భయమేస్తుందేమో అన్నట్టు ఉన్న ఈ రాత్రి సెక్యూరిటీ గార్డు కూడా కళ్ళు మూసుకున్నాడు
ఇప్పుడు తిరిగే పంకాలు ఆగిపోయినా .. విద్యుత్ దీపాలు వెలగకపోయినా.. ఎవ్వరూ అడగరు..
మంచి చెయ్యమని ... మనిషిగా ప్రవర్తించమని ఎవ్వరూ గుర్తు చెయ్యరు..
ప్రపంచానికేదో ఇవ్వాలని... పదే పదే తపించే పుస్తకాలూ పలకవు..
జాతీయ గీతం పాడే గొంతుకలిక లేవనే లేవవు..

నేను మాత్రం ఇంకా కళ్ళు తెరుచుకునే ఉన్నాను..
ఎందుకో మరి?
ఈ శూన్యంలో ఏ తెలియని ప్రశాంతత వెతుక్కోవడానికో ?
నేను మేలుకొని ఉన్నానని గుర్తించడానికో ?
రేపటి ఉదయాన ఎవరినో మేల్కొల్పడానికో?

2 comments:

Prasad Cheruvu said...

విజయోస్తు! నచ్చింది! ఇంకా........

రసజ్ఞ said...

ఈ శూన్యంలో ఏ తెలియని ప్రశాంతత వెతుక్కోవడానికో ?
నేను మేలుకొని ఉన్నానని గుర్తించడానికో ?
రేపటి ఉదయాన ఎవరినో మేల్కొల్పడానికో?

మీ భావన,అది చెప్పడానికి వాడిన పదజాలం బాగుంది!