Friday, May 6, 2011

ఆ రాత్రి ఉదయమైంది..

సరిగ్గా ఇప్పటికి వారం రోజులు..

నేషనల్ హైవే.. హైదరాబాద్ టు బంగలుర్ APSRTC వోల్వో వేగంగా వెళ్తోంది.. అందులో నేను. నాతోపాటు బస్సు నిండా జనం (ఏదైనా మాట్లాడే టప్పుడు ముందు నేను తరువాతే మిగతా వాళ్ళు ముఖ్యం గా ఇలాంటి వి మాట్లాడే టప్పుడు ఇంకొంచెం ఎక్కువ నేను ).

అప్పటికి రాత్రి 12.40 అయింది. మామూలు గా బస్సులో ఘాడమైన నిద్ర రాదు నాకు. కానీ ఆరోజు నేను మంచి మత్తులో ఉన్నాను. ఒక్కసారిగా ఎవరో అరుస్తున్నట్టు వినపడుతోంది. ఏం జరుగుతోంది.. ? మత్తులోనే ఉన్న నేను ఇంకా ఏమిటి ? ఏం అవుతోంది ఇక్కడ అనే ఆలోచన పూర్తిగా చేయలేకున్నాను. బస్సు మాత్రం చిన్న పిల్లాడి చేతిలో ఆడుకునే ఆట బొమ్మలా రక రకాల వంపులు తిరుగుతోంది. ఏదో unusual గా జరుగుతోందన్న విషయం అర్ధం అవున్నంతలో.. బస్సులో అరుపులు ఇంకా పెరిగిపోతున్నాయి..
నేను పూర్తిగా తేరుకోలేదు. మత్తు దిగలేదు ఇంకా. బస్సు ఆగిపోయింది.

చాలా మంది బస్సు డ్రైవర్ మీద అరవడానికి సిద్దమైపోతున్నారు. ఎవరో అన్నారు... అసలు ఏమైందో ముందు తెలుసుకుందామని.. కానీ అందరూ ముందు బస్ వెకేట్ చెయ్యాలని పరుగు పరుగున వెళ్తున్నారు. ఎస్.. ఇది ప్రాణ భయం. అప్పుడు నాకేదో అర్ధం అయ్యింది. బస్సు ఒక పెద్ద ఆక్సిడెంట్ మిస్ అయ్యి ఎక్కడో ల్యాండ్ అయ్యింది. అందరూ దిగేశారు... నేను ఒక్కడినే బస్సులో ఆఖరి వ్యక్తిని.. నా చెప్పులు ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయాయి..కళ్ళు నులుముకుంటూ వెతుక్కోవడం మొదలు పెట్టాను. బహుశా నేను సేఫ్ అనే అభిప్రాయానికి వచ్చినట్టున్నాను. బస్సు దిగడానికి మరీ మిగతావాళ్ళ అంత తొందర పడలేదు నేను.



ఇక నెమ్మదిగా కిందకి దిగిన నేను చాలా మందిని ఒక గుంపుగా చూసాను. బస్సుకు దూరం గా నిలబడి ఏమైంది అని చూస్తూ వాళ్ళు వాళ్ళా అభిప్రాయలు వెలిబుచ్చుతున్నారు..



డ్రైవర్
క్లేఅనేర్ కొంత సేపటి వరకు కనపడలేదు.



సమయం గడిచే కొద్దీ ఒక్కొక్కోళ్ళలో భయం తగ్గుతూ పోయింది. వాళ్ళు లోపలి వెళ్లి వాళ్ళ వాళ్ళ లగేజీలను తెచ్చుకుని నేను సేఫ్ అని సర్దిచేప్పుకోవడం మొదలు పెట్టారు. ఒక పక్క ఆవలింతలు వస్తున్నాయి. ఇంత సమయంలో పక్క వాళ్ళని నమ్మలేని వాళ్ళను చూసి కొంత నవ్వు వచ్చినా..ఆ అవులింతలో నవ్వు ఆపుకున్నాను. బస్సు డీసిల్ టాంకు ఒకటి పూర్తిగా డామేజి అయ్యింది. అందులో నుండీ పంట పొలాలకు నీళ్ళు పోసినట్టు అంత వేగంగా మొత్తం డీసిల్ పోయింది.



ఒక అరగంట చర్చ తరువాత ఇక చేసేది ఏమీ లేదు ఎవరికీ ఏ బస్సు దొరికిఎతే అది పట్టుకుని వెళ్ళిపోవడమే అని తెల్చ్చి చెప్పేశారు. అందరూ ఆ ఆక్సిడెంట్ స్పాట్ నుండి మెయిన్ రోడ్డు కి రావడం మొదలు పెట్టారు. అప్పుడు నా మత్తు పూర్తిగా వదిలిపోయింది.



మెయిన్ రోడ్డుకు వచ్చే దారిలో రాళ్ళు ఆ గోతులు.. పెద్ద పెద్ద గుంతను చూస్తే.. ఎలా ఇలా మేము కాపాడబడ్డాము అని అర్ధం కాలేదు. మనసులో మరో సారి భగవంతునికి నమస్కారాలు తెలియజేసుకున్నాను. When I look at the surrounding... I could not believe how I got saved from this and it a real miracle happened. As a human being I could not even see any possibility of getting out of this. Its just because of god's grace and blessings that made me to be alive that day. The most important point of it is we are not injured not even a single scratch.

బ్రేకు ఫెయిలు అయ్యిందని డ్రైవెర్ చెప్పడం. కొంతమంది డ్రైవెర్ నిద్ర పోయాడని అనడం.. ఇక్కడ రెండు రకాలైన వాదనలు జరిగాయి.
ఏమి జరిగిన ఎవ్వరికీ ఏమీ కాలేదు. అది ముఖ్యమైనది అని తోచింది నాకు. నేను వెళ్లి ఆ డ్రైవెర్ కి థాంక్స్ చెప్పాను. నీవల్లే మేము ప్రాణాలతో బయట పడ్డాం.. చాలా థాంక్స్ అని.. కానీ అతను ఏమి మాట్లాడలేదు. ఎందుకో నాకు తెలియలేదు కానీ నేను తెలుసుకోవాలని కూడా అనుకోలేదు.




ఏవో చిన్న చిన్న సమస్యలో.. పెద్ద పెద్ద సమస్యలో వస్తాయి.. వాటిని గురిచి ఎంతో భాద పడి..సమయాన్ని .. జీవితాన్ని నిందలు వేస్తూ గడిపేయడం చూస్తుంటాము. ఆ క్షణం నాకు అనిపించింది .. అన్నిటి కంటే గొప్పది మన దగ్గర ఉంది. అదే ప్రాణం. బ్రతికి ఉంటే సమస్య చిన్నదో పెద్దదో ఏదైనా పరిష్కరించుకోవచ్చు అదే.. నేనే లేకపోతే. ఇక ఆ సమస్య ఉన్నా లేకున్నా.. అది పెద్దదైనా.. చిన్నదైనా.. నాకు దానితో అవసరమే లేదు కదా.. I should feel happy that I am live. I should be happy that I have been given with great energy to do what ever is given to me. My nature is to be happy and not to feel bad or sad about all the simple things and silly things that come across in life line.

ఆ బస్సులో క్లీనేర్ తో మాట్లాడాను.. అతని జీతం 3000 అని చెప్పాడు. హ హ హ.. నాకు వచ్చే వేలకు వేలు చూసి నేను ఎప్పుడైనా సంతృప్తి పడ్డానో లేదో తెలీదు..కానీ ఇంకొంచెం ఇంకొంచెం అనే భావన మాత్రం నాలో ఉండేది. మూడు వేలకు అతను చేసే ఉద్యోగం కన్నా అంతకన్నా చాలా రెట్లు అయిన నా జీతం ఇచ్చే ఉద్యోగం తక్కువ Risk Factors ఉన్నది. ఇంకా వంకలు పెట్టడం మానేద్దామని అనుకున్నాను. ultimate గా నేను బ్రతుకుతున్నాను.. అతనూ బ్రతుకుతున్నాడు. జీతం డబ్బులు వేరైనా.


అయితే..జీతం వేరైనా.. పనులు వేరైనా..ప్రదేశాలు వేరైనా..జీవన విధానం వేరైనా.. మనుషులు అందరూ బ్రతకడానికి ఒక కామన్ రీసన్ ఉందని అనిపించింది నాకు ఆరోజు. అదే ప్రతి రోజునూ ఆనందంగా గడపటం. కొందరు అదే ఆనందం కోసం సమస్యలు తెచ్చుకుంటారు. కొందరు సమస్యలు వదిలించుకుంటారు..




The most important thing in life at the end of day..really is I am satisfied with my life or not.. no matter how much you are earning, how many people you have around, the kind of life style you are with.

ఒక రెండు గంటల తరువాత.. మరో బస్సు లో మెట్ల దగ్గర కొంత చోటు దొరికితే ... జాగ్రత్తగా బంగళూరు చేరుకున్నాను.

One Last word.. Thanks to you God..

1 comment:

Phani pradeep said...

Generally such incidents irritate, but you saw something unusual. Kudos