Thursday, May 5, 2011

సూర్యుడోపక్కకు పడిపోతున్నాడని..



సాయంత్రం సూర్యుడోపక్కకు పడిపోతున్నాడని..
పరుగు పరుగున వెళ్లాను..

ఆ చెరువు నీటి చప్పుడు లేదు..
తూనీగల రెక్కల చప్పట్లు లేవు..
ముడుచుకున్న పూల మొగ్గల మాటలు లేవు..

గాలి ఇటు నుండీ అటు వెళ్ళడం మానేసినట్టు వుంది..
అందుకే గడ్డి పరక కూడా నావైపు తిరగడం మానేసి ఎటో చూస్తోంది..

మేఘాలు ఎప్పటిలా కాకుండా నాకు కొంత దూరంగా జరిగి జరిగి వెళుతున్నట్టు తోస్తోంది..
అందుకే ఆకాశం నవ్వుతున్నట్టుకాక.. బుగ్గ గిల్లిన పసి పాపలా నావైపు చూస్తోంది..

ఇక..
గట్టు కూడా ఎందుకో ఈరోజు పిలుస్తున్నట్టుగా లేదు..

నిశ్శబ్దానికి అర్ధాలు చాలానే ఉన్నాయి..

శోకమా ..
కోపమా..
దూరమా..
భారమా..
ఏమయి ఉంటుందో యిది..
ఎటునుంచి అయినా ప్రమాదమే మరి..

అందుకే నేనే చొరవ తీసుకుని..
అడగడానికి అడుగు వేయబోయాను..

అంతలో ఆకాశం నుండి వర్షపు చినుకులు ప్రయాణమై నా వద్దకే వచ్చాయి..
ఇలా చెప్పడం మొదలు పెట్టాయి..

ఆత్రంగా నేను పరుగులెత్తి వచ్చినపుడు..
పడిపోయానని కట్టు కట్టిన మట్టి.. చెప్పిందట..
అయ్యిన గాయాల నుండీ కారిన రక్తపు చుక్కలు తాకిన నేల..
తను పడిన ఇబ్బందిని చెప్పిందట..
భాధకు తాళలేక నా గొంతుక నొదిలిన అరుపులు
ఎవరూ చెప్పకుండానే ఇక్కడి దాక..చేరినవట..

అయ్యో..
బిడ్డడు ఆయాసపడ్డాడే, బోలేడేసి ప్రయాస పడ్డాడే అని..
మాటలు రాక మౌనమోయిన ఎదురుచూపులు..
ఎక్కువ సేపు తమ భాదను తమలో దాచుకోలేక.
అశ్రువులు గా అంతా ఎత్తునుండీ.. నుండి బయట పడ్డాయి..

ఆ క్షణం నాకళ్ళు కూడా చెమ్మగిల్లాయి..


*picture credit goes to original phographer and source. It will be removed in case of any objections.

1 comment:

గిరీష్ said...

బాగ వ్రాశారు..
Keep It Up