Saturday, June 27, 2009

ఆ వాన వెలిసింది...




చాలా కాలం తరువాత విచ్చేసిన అతిధిలా ..
మేఘాల గుంపు..మాఊరి కొచ్చింది..

నిట్టూర్పుల సెగ నుండి... విముక్తి దొరికేలా..
సన్నని.. చల్లని..గాలి..మొదలైంది..

వాలిపోయిన చెట్ల .. ఎండిన ఆకులు..
రెప రెపలాడుతూ .. రాలిపోతున్నై..

అదిగో.. చినుకులు మొదలైనాయి..
నీటి చుక్కలు కిందకి జారి పడుతున్నాయి..

పరవసించిందో ఏమో నేల...
మెండుగా మట్టి వాసనేస్తోంది..

క్షణంలో ...జోరు పెరిగింది..

అందరూ ఏ దొరికిన గూటికిందకో చేరిపోతున్నారు..

నేను మాత్రం...
చేతులు చాచి..వీధిలో ..నుంచున్నాను..
నన్ను నేను... వానకిచ్చేసాను ..

ఆకలేసిన పిల్లాడికి..
అమ్మ చేతి ముద్ద దొరికినట్టు...
ఎగిరి గంతేస్తున్నాను..

ఎంత సేపు గడిచిందో.. గురుతు లేదు కాని..

తరువాత..

ఆ వాన వెలిసింది...
నన్ను..తడి..చేసి వెళ్ళిపోయింది..


.

7 comments:

  1. ఋతుపవనాల రాకతో పులకించిన మీ మనసును అందంగా మాముందుంచారు . బావుంది శివ గారూ ! చల్లగా ...హాయిగా ..." ఆకలేసిన పిల్లాడికి..అమ్మ చేతి ముద్ద దొరికినట్టు..." ఈ వాక్యం కవితకు మరింత సొబగునద్దింది.

    ReplyDelete
  2. ఇది నా నేటి కల రేపటి నిజమా? - ఓ తండ్రి

    ReplyDelete
  3. శివ గారూ,
    మీ కవితతో నాక్కూడా వానలో తడిసిన అనుభూతి కలిగింది.
    చాలా బాగుంది :)

    ReplyDelete
  4. Aaaakasa ganga dukavey penki tanam ga,Jala jala jhadi ga toli alajadi ga,Tada badu adugaaaa nilapadu sariga..........
    suits 2 u'r post ur's - Tipper lorry :)

    ReplyDelete
  5. మధుర వాణి గారి మాటే నాదీను ..చాలా బాగా రాసారు

    ReplyDelete
  6. maaku vaana kurisindi..
    kaakapotey memu tadavaleka poyamu,(endukante vontlo baledu)
    mee anandame maa anandam..
    mee abhimani :)

    ReplyDelete
  7. Adbhutamaina kavita Siva,,

    mammalni nee kavita vaahinilo munchi tadipivesi... challani anubhutini migilchavu....

    ReplyDelete